Hatırlarsanız BlaBlaCar ile kafa kafaya verip Evde Yoklar’a sürprizli bir yolculuk hazırladığımızı web sitemiz ve sosyal medya kanallarımızda duyurmuştuk.

Demiştik ki;

“Biz 22 Mayıs’ta arabamızla Kapadokya’dan İstanbul’a dönüyoruz, yolculuğumuzu paylaşacak 2 kafadar arıyoruz. Yalnız bizim araba diğer arabalara benzemez. Yolda canı uçmak kaçmak ister, sürprizlere hazırlıklı olun! Boş koltuklarımıza talip olanlar bize Ölmeden önce en çok yapmak istediğiniz şey nedir ve neden yazsın!”

Cevaplar mesaj kutumuzda birikti de birikti. Hesabımıza her girdiğimizde çocukluğumuzdaki Kinder Sürpriz heyecanını yaşar olduk.

Sonunda bize eşlik edecek 2 Evde Yok’u açıklama günü geldi çattı. Sorumuza verdikleri cevapları okur okumaz, ister şimdi, ister başka zaman, ama bi fırsatta onlarla kesin tanışmalıyız dediğimiz Fatih ve Yeliz çiftini aradık. Fatih telefonu açtığında heyecanlandığını iddaa etse de sanki aramamızı bekler bir hali vardı. Daha sonra tanıştığımızda söyleyecekti ki; ta başvururken Yeliz’e “İçime doğuyor, bizi seçecekler” demiş.

Kapadokya’da Cappadox’ta güzel bir hafta sonu geçirdikten sonra İstanbul’a dönme vakti geldi. En yukarıdaki VİDEOmuzdan bu yolculuğumuzun maceralarını izlemeyi unutmayın. Aşağıda da detayları var.

Sabahın ilk ışıklarında, yolculuğumuzu paylaşacağımız Evde Yoklar’la Göreme merkezde buluştuk. O kadar erken ki daha fırınlar bile açılmamış.  Sokaklar bom boş, karınlar da bomboş. Ama insanlar uykuda olduklarından değil, herkes balonların sepetlerine doluşmuş, havalanmayı beklediğinden. 

Yollar uzun, molalar çılgın olunca haliyle çok erken saatlerde yola çıkmak gerekiyor. Ama bu kadar erken kalkmamızın, az sonra Fatih ve Yeliz’in de öğreneceği üzere, aslında bir başka sebebi vardı. 😉

Sabah kahvaltısından sonra tekrar arabaya doluşup İstanbul yolunu tuttuk. Biz Evde Yokuz usulu kahvaltı bitmiş olabilir ama Biz Evde Yokuz usulü yolculuk yeni başlıyor.

4 Evde Yok az gittik, uz gittik, dere tepe düz gittik, hala sürpriz için hiç bir yere saptığımız yok… Fatih ve Yeliz merak ediyor acaba nerede, ne yapacağız… Ağzımızı bıçak açmıyor, ser verip, sır vermiyoruz.

Fatih sırlar perdesinin en dış halkası çünkü Yeliz ile arkasından iş çevirmekteyiz. Fatih’in 2 güne doğum günü varmış ama başvuru sırasında seçim sürecini etkilememek için bize söylemek istememiş. Böyle de ince düşünceli insanlar. Ama yolculuktan hemen önce, zaten çoktan seçilmiş olmanın rahatlığıyla, Yeliz iki arada bir derede bize fısıldadı, “Fatih’in doğum günü var, beraber kutlayalım mı?” Kutlayalım tabi!

Sağ ön koltukta ayaklarımın altında Fatih’in pastası duruyordu. Gizlice mumları, maytapları yaktım. Başladık bir ağızdan iyi ki doğdun söylemeye. Maytapları 1. derecede tehlikeli doğum günü süsü bulan Bilge neredeyse kenara çekip arkadan yangın söndürme tüpünü çıkaracaktı.  Fatih dileğini tuttu, mumları söndürdü. Dedik konuşma isteriz!

Fatih’in konuşması kısa ve özdü. Konuşmasının içine 1 cümle de bize değinince sevindirik olduk. Arabadan inince dialogun bitmesinden korkuyor insan. Onların da bu tanışmaya kalıcı baktığını bilmek içimizi ısıttı. Yeliz ve Fatih, dünya tatlısı insanlar. Onlarla dirsek temasımızın devam edeceğini düşünmek güzel.  İleride de başladıkları O’nlar Gülsün projelerinin haberlerini almak, elimizden geldiğince destek olmak isteriz. Paylaştığımız yolculuğun, kesişen hayatların nelere kadir olabileceği hiç belli olmaz…

Bu arada biz gidiyoruz peşimizden yağmur bulutları kovalıyor. Bizi yakalaması an meselesi. Hava tahminine bakıyoruz, yağmur kaçınılmaz görünüyor. Bilge ile havaya bakıp eyvah diyoruz, bizim sürpriz kelimenin tam anlamıyla yaş. Çaktırmadan bir alo dedik rafting firmasına; “Abi, meteoroloji  biz vardığımızda oraları sular seller götürecek diyor. Ne yapacağız?” Telefondaki Karadenizli bey “Oo! Yağmurda daha güzel olur! Sıkıntı yok!” diyerek içimize bir nebze su serpti.  Ama biz Karadenizlilerin ne kadar gözü kara olduğunu Formulaz’da gördüğümüzden, içimize bir şüphe düştü hani.

Küçücük arabada onlara çaktırmadan konuyu masaya yatırmamız mümkün değil. Neyse ki konuşmadan anlaşacak kadar tanıyoruz birbirimizi. Bilge’nin sol köşeye doğru düşünceli düşünceli bakan gözü “Adamla konuştum, sıkıntı yok dedi” diyor, ardından bir tededdütlü kafa sallaması, “Gidip, görüp, karar veririz” diyor. Camdan dışarı bakışımdan “Belli olmaz, hava bu. Belki hafifler?” dediğimi anlıyor. Meseleyi sessizce aramızda çözümlüyoruz.

Bu arada 550 km yol geldik, İstanbul’a 220 km kaldı, hala sürprizin gerçekleştiği yok. Bize çaktırmıyorlar ama aslında bayağı meraktalar. Sonradan itiraf ettikleri üzere, kendi aralarında mesajlaşarak tahmin bile yürütüyorlarmış. 🙂 Bir ara sürpriz muhabbeti geçtiğinde Yeliz “Acaba rafting mi?” dedi! Birisi o an küp küp buzları t-shirtümüzün içinden bırakmış gibi oldu ama biz poker suratlarını takındık, çaktırmamak için kıvranıyoruz. Uzun süre durumu idare edebildiysek de, foyamız Düzce’ye geldiğimizde meydana çıktı: Melen Çayı’nın üzerinden geçerken Bilge’nin yan gözle yağmur & su seviyesini kestiğini fark eden Fatih, hemen uyanmış. Üzerine bir de sağlı sollu rafting tabelaları da çıkmaya başlayınca artık saklanabilir bir yanı kalmadı; “Evet, raftinge gidiyoruz arkadaşlar!”

Yağmur hız kesmeden devam ediyor. Baktık yağmurda rafting yapanlar etabı bitirmiş geri dönüyor. Herkes halinden mutlu. Hem de ne mutlu. Biz de çektik wetsuitleri üzerimize, bindik rafta. Melen kaptı raftı götürüyor, üzerinde Evde Yoklar fellik fellik kürekte.   

Evde Yoklar iyiler. Kısa zamanda süper bir ekip olmuşuz. Harmoni, ekip ruhu tam! Herkes küreklere asılıyor, o rapidlerin geleceği varsa, göreceği var!

Suya düşmedik, ama vuran dalgalarla tepeden tırnağa ıslandık. Melen boyu baya baya Karadeniz gibi. Yemyeşil dağlık coğrafya, her yer alabildiğine fındık bahçesi, bir de üzerine horon açmış mı abiler. 

Yağmur bir yandan, Melen bir yandan ıslatıyor da ıslatıyor. Kıkır kıkır gülmenin önüne geçemiyoruz, ama güldükçe ağzımıza gözümüze sular doluyor. Yağmur altında rafting gerçekten süper eğlenceli oluyormuş.

Rafting üzeri çok acıkmışız. Duşlarımızı alır almaz, sobaya en yakın masayı seçip yemeklere yumulduk. Tabaklardan kafamızı kaldırdığımızda karşımızda Fatih eriyordu. Sorsan, çok kötü değil, sadece biraz üşüyor. Yeni tanıştık ama uzundur tanışır gibiyiz; biliyoruz ki Fatih kan kusup kızılcık şerbeti içtim diyecek tiplerden. Baktık, alnı bizim sobadan sıcak, kaptık götürdük hastaneye.

Doktorda hızlı bir pitstop: Kalçaya bir iğne, eline bir reçete, yola tekrar hazırız. Fatih’in gözleri arabaya oturur oturmaz kapanıverdi.

Gözlerini açtığında artık ateşi düşmüş, camındaki Karadeniz manzarası, artık İstanbul silüetine dönmüştü. Birkaç şarkı sonra arabamızın asla şaşmayan ve en kestirme yolların kurdu GPS Bilge “Arriving at destination” dedi.

Kocaman sarışıp ayrıldık.

Arka koltuklar boş, pasta kutusu boş, bir buruk oldu içimiz.

The post MELEN’DE RAFTİNG, DÜZCE appeared first on Biz Evde Yokuz.

Kitesurf yükselişte. Bir çok yerde okulu açıldı. Ayrıca, iyi kayanlar bir sürü yeni kitesurfe elverişli nokta keşfediyor. Hepsini derleyip, “Türkiye’nin Kitesurf Haritası”nı oluşturmak istedik.

Windsurf severler, Türkiye Windsurf Haritası için tıklayın: https://www.bizevdeyokuz.com/turkiye-windsurf-ruzgarsorfu-okullari-yerleri

ÖNEMLİ:   Arada atladığımız kitesurf noktası ya da yeni açılan okul varsa lütfen buraya yorum olarak yazın, listeye ekleyelim. Ayrıca bu yerlere dair tüyolarınızı ve fikirlerinizi bekliyoruz. **

Rüzgarınız bol olsun!

TÜRKİYE’DEKİ KITESURF (KITEBOARD) OKULLARI VE KAYILAN YERLER

[interactive_map id=”7″]

The post TÜRKİYE’DEKİ KITESURF (KITEBOARD) OKULLARI VE KAYILAN YERLER LİSTESİ appeared first on Biz Evde Yokuz.

Alaçatı kadar ünü yayılmasa da, ülkemizde bir çok yer windsurf yapılabilen. Çoğunluğunda ders alma yada ekipman kiralama imkanı var. Bazılarında ise deniz ve rüzgar şartları windsurf için çok iyi ama tesis yok. Hepsini derleyip,” Türkiye’nin Windsurf Haritası”nı oluşturmak istedik.

Kitesurf severler, Türkiye Kitesurf Haritası için tıklayın:  https://www.bizevdeyokuz.com/turkiye-kitesurf-okullari-yerleri

**ÖNEMLİ:   Arada atladığımız windsurf noktası ya da yeni açılan okul varsa lütfen buraya yorum olarak yazın, listeye ekleyelim. Ayrıca bu yerlere dair tüyolarınızı ve fikirlerinizi bekliyoruz. **

Rüzgarınız bol olsun!

TÜRKİYE’DEKİ WINDSURF (RÜZGAR SÖRFÜ) OKULLARI VE YAPILAN YERLER

[interactive_map id=”6″]

The post RÜZGAR SÖRFÜ NEREDE YAPILIR – TÜRKİYE’DEKİ TÜM WINDSURF OKULLARI LİSTESİ appeared first on Biz Evde Yokuz.

Yüzerken denizin içindeki yaratıkları düşünüp bir garip olanlardansanız, bu yazıyı okumak konusunu iki kere düşünün. Sonra şezlong güzeline terfi edebilirsiniz.

Türkiye’de Tüplü Dalış (Scuba Diving)
Pek çaktırmasa da aslında bu bir müjde! Biz ülkemizde yaptığımız dalışlardan sonra denizlerimizin artık boş olduğunu görüp, üzülmüştük. Üniversite dalış klüpleri akın akın Kaş’a gelse de, tüplü dalış yapan kimle konuşsak “Türkiye’de Kaş’ta dalınır” dese de, pek ikna olmamıştık. Biraz eş-dost ısrarı, biraz yanılmış olma umudu, biraz da NaturaBlue faktörü devreye girince giydik dalış kıyafetlerini yine.

NaturaBlue ve Düşler Akademisi
NaturaBlue faktörü nedir hemen anlatalım. Facebook sayfamızı takip edenler bilirler; Kaş’ vardığımız ilk birkaç gün Düşler Akademisi’ndeydik. Düşler Akademisi, köy enstitüsü ruhunu taşıyan, gönüllülerin çalıştığı, engelli ve sosyal dezavantajlı bireylere destek olmak üzere kurulmuş, kar amacı gütmeyen bir oluşum. Bu kişilere sanat ve spor yolu ile toplusal hayata dahil olma imkanları yaratıyorlar. Detayları aşağıdaki bağlantıda:

TATİLİNİZDE TOPLUM GÖNÜLLÜSÜ OLUN – DÜŞLER AKADEMİSİ

Bu gayretlerine bedel gözetmeden destekte bulunan Yusuf Abi’nin dalış okulu NaturaBlue, bugüne kadar binlerce fiziksel ve zihinsel engellinin tüplü dalış yapmasını sağlamış. Haliyle, hayali gerçeğe, imkansızı imkanlıya dönüştüren bu Gandalf kimdir tanışmak, muhabbetinden kendimize bir iki pay çıkarmak istedik. Denizin altındaki en büyük balık böyle insanlarla tanışmak. Hem mutluluk, hem de ilham veriyor insana.

Yusuf Abi’yi bulunca hemen çöktük yanına hevesli hevesli, aklımızda bin tane soru. Sezonda değiliz ya, sanıyoruz ki sezon bitti, Yusuf Abi bize kalacak. NaturaBlue’nun gemisi sevenleriyle dolu, Yusuf Abi’nin de başı kalabalık. Araya bir iki soru sıkıştırabildik: Yarın neler görmeyi bekleyebiliriz? “Yarın ki havaya ve tekne kalabalığına göre belirleyeceğiz nereye gideceğimizi. Ona göre de ne görebileceğimiz değişir. Ama artık dipler soğuk olduğu için, kaplumbağalar yukarılara doğru çıktığından her şekilde Caretta göreme ihtimalimiz çok yüksek.” Yaşasın!

TATİLİNİZDE CARETTA CARETTA’LAR İÇİN GÖNÜLLÜ OLUN – DEKAMER

Yalnız hava pek bir kararsız. Gündüz yaz, akşamları da ayaz yaşıyoruz. Menapozlu annelerimizle empati yapmak için bire bir. Gündüz denizde cup cup yüzen biz, akşamları dışarda oturmaya çekiniyoruz. Sonra Kaş’ın ünlü meyhanelerine oturunca terkar yaza bağlanılıyor tabi.

Kaş’ta Tüplü Dalış (Scuba Diving) Noktaları
Sabah erkenden kalkıp bir şeyler atıştırıyoruz ki, dalarken sonra rahatsız etmesin. Bir gün önce Kaş’ta çok kez dalan arkadaşlarımızla konuşmuş, hepsinden farklı dalış noktaları ile ilgili güzel yorumlar duyuyoruz. Kafamız karışık, Kaş’taki 21 dalış noktasından bahtımıza hangi nokta çıkacaksa sevinecek gibiyiz.

Birisi diyor, “Neptün’e gidin. En enteresan yer orası. Balık anlamında çok bir şey beklemeyin ama su altı oluşumları uzay gibi. Ama ben deniz canlısı görmek istiyorum dersen Oasis çok iyi”.
Diğeri diyor, “Flying Fish’e gidin. 2. Dünya Savaşı’ndan kalma bir İtalyan uçak batığı var. Pervaneleri bozulmadan üzeride duruyor. Etrafına saçılmış bir sürü patlamamış cephanelik var! Kesin görmelisin!”
Öbürü, “Ya o da bir şey mi! Burada taa MÖ 1300’den kalma Uluburun batığı varken o da bir şey mi! Likya’dan, Osmanlı’dan kalma müthiş arkeolojik batıklar var. Asıl onları kaçırmamak lazım.”

Masada akyalar, orkinoslar, barakudalar, koca koca avcı balıklardan bahsediliyor. Çok heveslenmeye korkuyoruz bir yandan ama olan oldu, içimiz kıpır kıpır.

Zaten bütün dalış noktaları çok yakın, tekne ile 15-20 dakikada varılıyor. Kıyıdan burnumuzu uzatınca nereleri kalabalık belli oluyor. Hop bir posta noktayı eliyoruz. Şansımıza rüzgar da yok, görünürlük her yerde yüksek. “O zaman Kanyon’a gidiyoruz.” Bu çok güzel oldu işte! Dün resimlerini gördüğümüzde wow demiştik.

1. Dalış: Kanyon
Tekne giderken dalış noktası ile ilgili bilgiler alıyoruz: “Kanyon iki 17 metre dimdik düşen duvarın dar bir “V” yapması ile oluşur. Tepe noktası 5 metreden başlar, tabanı 22 metrededir. Kanyonun iç tarafında kırmızı karidesler ve mercanlarla kaplı dar bir mağara var. Ender de olsa burada avlanmaya gelmiş Akdeniz Foku görmek mümkün. Kanyon’un sağ duvarını takip ederek 1968’de kıyıya vuran, daha sonra bir fırtınada batan Dimitri-Pamuk batığına varacağız.”

Daha tulumları giyerken varıyoruz. Bizim dışımızda 1-2 tekne daha var. Yusuf Hoca’nın liderliğinde 6 kişi dalıyoruz. Ekipteki dalgıçların apoletleri bol yıldızlı. Mısır’dan Maldivler’e, her yerde dalmışlar, denizin bütün lunaparklarına gitmişler. Dalış yaşam tarzları olmuş. Yaz-kış dinlemeden her haftasonu dalıştalar. Donmuş göllerden, açık deniz batıklarına her türlü enteresan dalışı yaptıktan sonra Kaş’ı nasıl buluyorlar korkarak soruyoruz. Hoş, boynumuza kadar suya gömülmüşken sorsak ne fark eder, sormasak ne fark eder. Yine de içimize su serpen bir cevap gelmesine sevindik tabi, “ Buraya deniz canlıları görmeye değil, başka bir kafayla gelmek lazım. Burası harika bir su altı müzesi. Bir sürü gerçek batık var. Suyun altında tarih yatıyor. Dünyadaki en iyi 50 dalış yerinden birisi olarak gösteriliyor Kaş. Bunun sebebi küçük bir alanda çok sayıda ve çeşitte dalış imkanın olması, karaya çok yakın olması, suyun altı kadar, üzerinin de renkli olması. Kaş’ta yapılacak bir ton şey var. Deniz canlıları bakımından çok büyüleyici olmasa da şansın yaver gitti mi de gider. Köpekbalığı da görürsün, vatoz da. Ama bu kanyon iyidir, beğenirsiniz.”

Tekneden atladıktan sonra, oksijen ekonomisi yapmak için bir müddet suyun üzerinde palet vuruyoruz. Hocamız hatırlatıyor, “”Bu dalışta bazı yerlerde akıntı güçlü olabiliyor. Benim rehberlğimde iki parmağınızla tutunarak ilerleyin. Kendizi çekmek için dalganın çekilme hareketini bekleyin ki efordan ve oksijenden tasarruf edin.”

Keşke şansımız yaver gitse de köpekbalığı görsek. Ceketlerin havasını boşaltırken maskemizin suya batan kısmından gözlerimiz köpekbalığı arıyor. Olmadı, vatos. O da olmadı, fok. Hiç yoksa Caretta. Kanyonun içinde giderken batığın üzerinde üçünü birden görsek, tekneye çıkıp, biz artık bitirdik, bundan sonra dalmamıza gerek yok desek. Olmaz mı? Olur. Her dalış bir piyango bileti sonuçta. Biliyorsun, denk gelme ihtimali çoook düşük de olsa insanın hayal gücünü bile zorlayan bir ikramiye var. İstatistiki olarak nerdeyse imkansız görünse de, o mini minicik ihtimal yok mu… Ya çıkarsa? Düşünsenize, Karadeniz’de beyaz balina görmek ne kadar imkansız, ihtimal dışı. Ama hatırlasanıza 1993 yılında Karadeniz’de dolaşan beyaz balina Aydın’ı. O zamanlarda dalan birileri, maskesi suya gömüldükçe vurmuştur belki büyük ikramiyeyi. Bazen hayat torpil yaptı mı da, yapıyor hani…

Az hayat, ama güzel görseller bekleyerek daldığımız kanyon da, bize hoş bir torpil yaptı. Kocaman bir gümüş balığı sürüsüne denk geldik. Temmuz-Ağustos aylarında buraya yazlıkçı gibi uğrayan gümüşler, full kadro oradalardı. Pırıl pırıl sürü otoyol, kenarındaki piknikçiler gibi dalgıçlara aldırmadan keyiflerine devam ettiler. Sonra adını bilmediğimiz türlü balık gördük. Beklentilerimiz o kadar körelmişti ki daha önceki yerlerde, çok güzel bir sürpriz oldu.

Kanyon’a diyecek yok. Gerçekten çok güzel bir oluşum. Fotograflarındaki kadar güzel ve etkileyici. Kaş’taki en medyatik dalış noktası olduğu kadar var. İçinden geçmek de çok hoş bir his. Su altında wingsuit yaparmış gibi.

Batıklar her zaman ilgi çekici dalış noktaları. Ancak dalış amacı ile bilinçli batırılan gemilerde bu tat yok. İnsanın hayal gücünü coşturmuyor, ya da duygularını harekete geçirmiyor. Burada ise çok şeyler geçirmiş bir enkaz yatıyor. Kocaman cüssesine yenilmiş, denizleri domine etmekten, şimdi, denizin onu domine etmesine izin vermiş… Ama üzgün değil, bilge. Dibe vurup, hayata sil baştan başlayanlardan. Şimdi balıkların evi. Kendini yeniden yaratanlardan.

Akıntıdan korunaklı bir yer bulup, orada decomuzu da yaptıktan sonra çok mutlu bir şekilde yüzeye çıkıyoruz. Kaş’a gelmişken buraya dalmak lazımmış gerçekten.

Teknemiz öğle yemeği için Kaş’a dönüyor. Ne de olsa hemen şurası. Hem günde tek dalış yapmayı sevenler için, hem de Kaş’ın restaurantlarını kaçırmak istemeyenler için harika. Yanlız coşup, yemeği çok abartmamak lazım tabi.

2. Dalış: Fener
2 gibi tekneye dönüyoruz. Bir Kaş klasiği olan öğleden sonra rüzgarı esiyor. Normalden biraz daha kuvvetli. Bu kötüye işaret, muhtemelen görünürlük düşecek. Fener’e demirliyoruz. Birkaç gündür dalan bir grup dalgıç artık Caretta’ya doymuşlar, biz ise daha uzaktan bile görememiştik. Ayrılmaya karar veriyoruz. Daha kalabalık olan o grup, Yusuf Hoca ile adanın güneybatısından dolaşacaklar. Burayı mesken edinen barakudaları bulmayı deneyecekler. Biz de çok istiyoruz barakudaları görmeyi ama seçmek zorunda olduğumuz için şansımızı Caretta’dan yana kullanıp, onların uğrak yeri olan adanın kuzeydoğusunu dolanacağız.

Suya atlar atlamaz görünürlüğün hatrı sayılır şekilde düştüğünü görüyoruz. Balıklar bile bu işe bozulup gitmişler. Suyun altı bomboş, sanki bir havuz gibi. Burada Kanyon’daki gibi güzel oluşumlar da yok ki bakalım. Sanki her şey burayı terk etmiş. 20 dakika kadar hiç bir şeye rastlamadan yüzüyoruz. Bu sefer attığımız zarlar tutmuyor. Tam bir Bodrum dalışına dönmek üzereyken hocamız ilerideki Caretta’yı işaret ediyor. Son dakikada düşeş atıyoruz yine. O kadar bekledikten sonra, tam da vazgeçmek üzereyken hapur hupur yemek yiyen kaplumbağayı görünce gülümsüyoruz. Ağzında regulatör, gözünde maske ile gülmek pek bi zor. Heyecanımızı anca yunus gibi anlamsız sesler çıkararak birbirimize gösterebiliyoruz. “İiiiiii” diyor Bilge, yani harika bir şey bu. “Uuuu” diye cevaplıyorum. Anlıyor başını sallıyor, evet, evet, büyük ikramiyeyi vuramadık ama amorti çıktı.

Tam tekneye dönerken bir de suyun altında gelin ve damat görmez miyiz! Hadi yine iyiyiz, artıya geçtik yine

Geri Dönüş
Gündüz dalışımızda sudan çıktıktan sonra pek üşümemiştik (yine de su kesinlikle daha sıcaktı), ama artık artan rüzgar ıslak ıslak üşütüyor. Güneşte bir yer bulup, havluları sıkıca sarıyoruz üzerimize.

Sonuç
Kaş gerçekten Türkiye’nin dalış için en iyi yeri. Bir Kızıldeniz tabi ki değilse de, beklentiler doğru ayarlandığında buradan çok mutlu ayrılıyor insan. Kaş’ın kendine göre çok avantajı da var. İşte Kaş’a dalışa gelmek için 10 neden:

1. Suyun altındaki M.Ö. 1300’den günümüze uzanan tarih
2. Caretta görme ihtimalinin yüksekliği
3. Kanyon’un fotojenikliği
4. 21 farklı dalış noktasının olması
5. Hem uçak, hem de gemi batıklarının olması ve bunların gerçek batıklar olması
6. Tecrübeli ve profesyonel dalış okullarının olması
7. Öğle yemeklerinde karaya dönülmesini isteyenlere yarım gün dalma imkanı vermesi
8. Deniz canlılarını görmek için Türkiye’deki en iyi yer olması
9. En az suyun altı kadar üzerinin de renkli olması
10. Küresel ısınma sayesinde tropik renkli balıkların ender de olsa bizim sularımıza uğrar hale gelmesi

Maskeniz buğusuz, tüpünüzün havası bitmek bilmez, piyangonuz büyük “Uuuu”lu olsun

NATURABLUE DALIŞ MERKEZİ Websitesi KİME UYGUN? – Herkese. Daha önce hiç dalmayanlara da hoca eşliğinde dalış yaptırabiliyorlar. Ama brövesi olanlar için çok daha fazla seçenek var tabi. NE GÖTÜRMELİ? – Mayonuz üzerinizde olsun. Çantada da yedeğiniz. – Ders aldığınız okul size ihtiyacınız dalış ekipmanını sağlıyor: Wetsuit (dalış elbisesi), palet, maske, tüp ve yelek. – Konforunuz için güneş gözlüğü, havlunuz ve güneş kreminiz yanınızda olsun. Kasım’da bile baya yakıyor. – Tekneler öğle yemeği için karaya döndüğü için yemek getirmeye gerek yok ama isteyenler sularını & atıştırmalıklarını kapsınlar. GİTMEDEN? – Rüzgar ve hava durumuna bakın. Lakin rüzgar ve yağmur görünürlüğü çok düşürüyor. Hatta imkanınız varsa, rüzgarlı veya yağmurlu bir gün geçtiyse, hemen ertesi gün değil, bir sonra ki gün dalın. NE ZAMAN? – Deniz canlıları sabahları daha aktif olduğundan öğleden sonraya nazaran daha çok şey görürsünüz. – Yazın Kaş, tekneler ve deniz çok kalabalık. Sonbaharda hem kalabalıkları atlatabilirsiniz, hem de derin sular soğuduğu için daha yukarı çıkan canlıları görebilirsiniz. Ama 29 Ekim’den sonraya bırakmamakta fayda var çünkü bir çok işletme sezonu Cumhuriyet Bayramı sonrası kapıyor. HANGİ DALIŞ NOKTASI? – Yazıda da belirttiğimiz gibi, farklı noktalarda birbirinden çok farklı deneyeimler yaşıyorsunuz. O yüzden seçmek zor ama, biz Kanyon’u, uçak (Uçanbalık Bankosu) ve gemi (Ulubey ve Pamuklu) batıklarını, biraz uzak olsa da Kaş’ın en güzel duvarı olarak görülen Sarı Ot’ta dalmanızı tavsiye ederiz – Bazen okullar bir gün önceden karar veriyor nereye gideceklerini, bazense dalış günü dalış noktalarındaki kalabalığa bakıp karar veriyorlar. TAVSİYE – Aman Kaş’ın yemeklerine kaptırıp çok yemeyin. Aynı şekilde ağır yemekten kaçının. Hem teknede, hem de dalışta rahatsız olursunuz. Boş mide ile de deniz tutat. Arasını bulmak lazım. Mümkünse dalmadan 2 saat önce sofradan kalkın. ÖNEMLİ: Biliyorsunuz, kulakları eşitlemek dalış için kritik. Kaş’ın çılgın sıcağında açılan klimalarsa bunun baş düşmanlarından. Sinüs ve kulaklarınız hassassa dalmadan önceki günlerde klima kullanmamanızı ve rüzgarda kalmamanızı şiddetle tavsiye ederiz.

The post KAŞ’TA SCUBADIVING – TÜPLÜ DALIŞ appeared first on Biz Evde Yokuz.

 RÜZGÂRLA HEM SAVAŞ, HEM SEVİŞ!

Akyaka’da denize karşı oturup muhabbet edebilmek en son istediğimiz şey. Ne zaman ki rüzgar iki adım ötendeki insanın sesini, kulağına varamadan uzaklara taşıyor, o zaman biz mutluyuz.  Rüzgar saat 11 gibi esmeye başladığında en ateşli muhabbetler bile söner, çünkü deniz yanıyordur! 😉

Zaten uçurtmalar çoktan kurulmuş, başlangıç çizgisinde dizilmiş atletler gibi sıralı bekliyordur. Bayraklar dalgalanamayıp artık rüzgardan bir billboard gibi açıldığında, sanki bir anda başla tabancası ateşlenmiş gibi bütün kitesurf yapanlar aynı anda denize dökülürler.

Bütün sahili kaplayan uçurtmalar, martı sürüleri gibi, ilkinin havalanmasını ardından ardarda uçmaya başlarlar. Dakikalar önce adım atılamayan sahil bir anda boşalır, denizde her gün yılın en efsane partisi başlar. Ne rakı sofrası, ne Avrupa’da bir müzik festivali… Asıl kitesurf kafa yapar: aynı anda evden kaçmış gibi özgür, dersi kırmış gibi yaramaz, maraton koşmuş gibi başarmış, patronuna ultimatom çekmiş gibi gururlu, anahtarını içerde unuttuğu 4. kattaki evine komşunun balkonundan atlayarak girmiş gibi çılgın hissediyor insan. 🙂

Kiteboard Değil Meydan Dayağı Mübarek 🙂

Ama önce bu kafayı hak etmemiz için bir posta dayak yememiz gerekti. 🙂 Şimdi kimseyi korkutmak istemeyiz ama eğri oturup, doğru konuşalım: öğrenmesi en meşakatli sporlardan. Biz, kendi adımıza, daha çok acı çekerek öğrendiğimiz bir spor bilmiyoruz, kaldı ki, biz boardu kontrol etmek açısından fayda sağlayan snowboard’u bilerek kitesurf’e başladık.

Bir haftasonunda aslanlar gibi öğrenip geliriz diye Gökçeada’ya gittiğimizde 2 gün su yutmaktan öteye geçemeden İstanbul’a döndük. İlk dersin sonunda bacaklarımız mor, yorgunluktan perişan ama umutluyduk. İkinci gün de hala ilerleyemeyince baya demotive olduk. Hatta bayağı bayağı bırakmaya niyetlendik.

Diğer kiteboardçularla konuştuğumuzda yeniden inancımız geldi, meğer herkes kendinden üç siklet üstü birisi ile güreşmiş gibi hissediyormuş ilk öğrenmeye başladığında. “Şöyle bir 7 günün sonunda anca kiteboard ile aynı siklette oluyorsun” diyince, tekrar işin ucunu kovalamaya karar verdik.

5 Gün Kiteboard İnat, Biz İnat

İkinci denememiz aylar sonra oldu. Bu sefer Alaçatı’ya gittik ve 5 gün ayırdık. Ne var ki, kitesurf iyice öğrenene kadar, her ara verdiğinde, daha önce hiç tanışmamışsınız gibi davranıyor namussuz. 🙂 İyice konuya hakim olana kadar, her ara verdiğinde yokuşa park etmiş bir araba gibi, bıraktığın yerin çok aşağılarından buluyorsun. Her seferinde öğrendiklerini tekrardan öğrenmen, aynı şekilde debelenmen gerekiyor. O yüzden siz siz olun, öğreneceğinizde kitesurf’e iyice hakim olmadan dersleri bırakmayın. Bizim önerimiz bir full haftayı buna ayırmanız. Alaçatı’daki 5 günün sonunda nihayet el frenini çektik. Artık her şey kalıcı olarak oturdu.

Nihayet Akyaka’ya geldiğimizde artık keyfini sürmek kalmıştı. Üzerinden bir sene geçtiği için ve malum, geriye kayma potansiyeli de olduğundan hocalarımız yine de bizi bir tazeleme dersi yapmadan salmak istemediler. Tehlikeli bir spor olduğunan ittihatlı olmak lazım tabi.

5 günün 4 günü şahane rüzgar vardı. 4 günde artık iyice pişip zıplayacak kıvama kadar geldik. Son günün son saatlerinde ilk zıplama denemelerimizi de yaptık! Uçtukça uçmak, hızlandıkça daha da hızlanmak istiyor insan. Zıplamalara başlayınca adrenalin bağımlılığı da başlıyor. Her seferinde dozu arttırmamak elde değil. İleri seviyelere ittirdikçe, önce bir hop diyor, burnunu iyice sürttürdükten sonra geçit veriyor. Kitesurf’te kolay yok, her anını hak etmek lazım. Ne kadar cesaret edersen, o kadar alabiliyorsun ve kaçınılmaz bir şekilde içine çekiyor seni. Rüzgarla hem savaş, hem seviş. Her gün bu spora daha bir aşık oluyoruz.

Hele Akyaka’da kiteboard yapmak yok mu! Bunun ne kadar harika bir kombinasyon olduğunu anlat anlat bitmez:

AKYAKA’YI MÜKEMMEL BİR KITESURF NOKTASI YAPAN 12 ETKEN

1.  Öncelikle, Akyaka’da kitesurf yapılan yer, yani kite zone, uzuuuuun bir plaj olduğundan, keyfini süre süre gidebileceğin kadar mesefe var.

2. Ayrıca deniz sığ. Dümdüz olmasa da dalgalar sürüş konforunu etkilemeyecek kadar küçük.

3. Plajda okullara ek olarak, belediyenin tesisleri var. Öğlenleri tabldot veren bir kafeterya ve temiz tuvaletlerin olması ile diğer kite noktalarından ayrılıyor. (2015 itibariyle malesef özel işletme olmuş)

4. Arabanızla plajın dibine kadar gidebiliyorsunuz ve park alanı var. Ayrıca plajın keyfi kaçmasın diye arabaların daha aşağı inmesi yasak. Yanlız, otopark ücretini 2015’te
saçma kazık bir hale getirmişler.

5. Ülkemizdeki diğer kite noktalarından ayıran bir şey de mükemmel doğası. Plajı çeviren yamaçlar silme orman dolu. Yeşil ve mavi sanki Akyaka kitesurf’te dünyanın en iyi yeri olmak için işbirliği yapmış.

6. Haliyle, Akyaka Orman Kampı da Türkiye’nin en meşhur kamplarından. Biz de karavanımızı oraya çektik. Hem merkeze yakın, hem manzaralı, hem de orman içinde.

7. Akyaka’da rüzgar durumuna internetten baktığınızda rüzgar göstermez çünkü bu koyun kendine has bir mikrokliması var. Hava tahminlerine aldırmayın, rüzgarı neredeyse her zaman kiteboarda uygun. Olur da ters köşe yaparsa, Azmak Çayı insanı bütün gün eğlendirebilir. İster can simidi kiralayıp, elinde biranla kendini akıntıya bırak, ister Azmak tekne turuna çık, ister zodiac ayarlayıp keşfe çık, ya da diğer kiteboardçuları ayartıp, 1,2,3 cump yapın. Biz mavi yengeç tutup, zodiacla Azmak’ın içlerine gittik mesela.

8. Bizim karavanımız vardı ama konaklama ve yeme-içmenin de uygun olduğunu da belirtmek lazım.

9. Gündüz plajda gördüğünüz herkesi akşam aynı mekanlarda bulursunuz çünkü takılınan yerler sayılıdır ve herkes arkadaştır.

10. Akşam rüzgar ölse de plajı terk edemezsiniz çünkü güneş tam denizin ortasından batar. Okullarda gün batımında güzel takılma modu vardır. Müzikler açılır, frizbi oynanır, bazen ateş yakılır…

11. Yazın haftasonları ve özellikle bayram tatilleri çok kalabalık olabiliyor. Haftaiçleri, sezon başları ve sonları daha sakin.

12. Eğer aracınız yoksa Akyaka’dan kite alanına biraz sürse da sahilden yürünebiliyor.

ARAMIZDA KUÇULARI İLE AKYAKA’YA GİDECEK KITESURFÇÜLER VARSA

Bizi keyfimizi arttıran birşey de köpeğimiz Google’ın keyfinin Akyaka Kite Zone’da çok yerinde olmasıydı. Oranın köpekleri son derece arkadaş canlısı ve oyuncuydular. Ayrıca coğrafi koşulları hareket alanını sınırladığından bütün gün gönül rahatlığı ile serbest bırakabildik, o da gönlünce oynadı. Hatta hayatının aşkı Ruby’yi buldu. Videoda gördüğünüz kahverengi-siyah yakışıklıya Google öldü bitti. Bir kurlar, bir serenatlar…  🙂 Ruby’den karşılık bulamayınca platonik aşkı tacize döndü. Ruby nereye, Google oraya… Ruby kaçıyor, Google kovalıyor. 🙂

Yani Akyaka ve kitesurf kombinasyonu tadından yenmez. Köpekli ve kampçı bir kiteçıysanız hele, bu kadar optimum bir yer olduğuna inanamayacaksınız   🙂

Bu arada tüm Ege kıyılarını köpeği ile turlamış bir çift olarak size altın tepsi de Köpekle Tatil önerilerimizi takdim ederiz.

KITESURF SONRASI AKYAKA’DA NE YAPILIR

Akyaka kitesurf yapmak için mükemmel olduğu kadar, kiteboard yapmayanlar için de harika bir yer. O kadar çok yapılacak şey var, ve o kadar güzel bir yer ki tekrar tekrar geri geliyor insan. Akyaka’yı özel yapan bütün herşeyi Akyaka Rehberimizde anlattık.

The post AKYAKA’DA KITESURF appeared first on Biz Evde Yokuz.

Macera dolu yolculuğumuzun hikayesini henüz okumadıysanız bu yazıdan önce sizi şuraya alalım: Biz Evde Yokuz Yollarda

Bunca yıl düşünmeden sayısız nefes alıp verdik. Aslında her nefeste bir pinçik yıldız tozu yuttuğumuzu ancak serbest dalış için nefesimizi ciğerlerimize hapsedince gördük. Bir hortum gibi etraftaki bütün yıldız tozlarını dev bir girdapla içimize çekmeyi bize hocamız Memo öğretti. Bu yıldız tozlarının yaptığımız herşeyde bizi ileri götürecek tılsımlar barındırdıklarını da. Her nefes aslında insanı bir müddet yenilmez yapan, karşısında engellerin ve korkuların ufaldığı, insanın potansiyeline ulaşmasını sağlayan sıradışı bir güçmüş.. O nefesi, halı gibi yere serip, üzerinde özensizce yürüyebilir ya da bir uçan halı gibi bizi daha önce ulaşılmaz sandığımız hedeflere taşımasına izin verebilirmişiz. O üzerine basıp geçilen nefes, ışık azaldığında bir meşale gibi yanarmış, üstelik en ıslak ve havasız ortamlarda bile.

Biz Medfish Free Diving School’a geldiğimizde heyecanlı ve bunlardan bihaberdik. Bizi büyük bir fiziksel testin beklediğini biliyorduk ama diğer sporlara nazaran ne kadar içsel bir evrim de getirdiğinin farkında değildik. Okulun girişindeki Personal Best Board’a (kişisel rekor tahtası) bakarken hocaların ve ileri seviye ders alanların sadece fiyakalı rakamlarını görüyorduk. Adam tüpsüz 45 metreye inmiş, vay be! Bir başkası suyun altında 3,5 dakika nefes tutmuş, balık olmuş artık o! O 45 metre nasıl bir mavi karanlıktır, üzerindeki su basıncı nasıl vücudundan çok kendine güvenini inceltiyor tahmin edebiliyorduk. Ama, doğru nefeslenme teknikleri ile, diyaframından sinüslerine kadar yıldız tozu doldurup, 45m ve hatta daha fazlasının, santim santim aydınlatılabileceğini bilmiyorduk. Ve o deriiiiiiin nefesin öz güveni de içinden kocaman şişirdiğini… Hem de öğrenemedik zaten, o halının bizi uçurmasına müsade edebilmemiz biraz vakit aldı. Napalım, pata küte üzerine basıp geçmeye çok alışmışız.

İlk dersimizi sınıfta dalış fizyolojisi üzerine yaptık. Doğaya ve insan vücudunun müthiş adaptasyon yeteneğine tekrar hayran olduk. Ağız çevresindeki 4 adet sensörün su ile teması halinde, balinalar, yunuslar ve penguenlerde de olan memeli dalış refkesi tetikleniyor, ve vücud suyun altında daha uzunca dayanabilmemiz için derhal optimizasyona soyunuyor. Sınıfta sadece kafamızı bir leğene daldırarak, parmağımızdaki oksimetre sayesinde, vücudumuzun bir borsacı gibi hızlı karar vererek nasıl portföyünü düzenlediğine şahit olduk. Nabız hızla düşüyorken, kandaki oksijen seviyesi uzuuuun bir süre sabit kalıyor. Bir de, 30 metreden sonra, su basıncı altında organların ezilmesini önlemek için beyin akciğerlerin içine kan dolduruyor ve yukarı doğru çıkarken de basıncın azalması ile kanı damarlara geri gönderiyormuş! Leğenimizin derinliği bizim borsacıyı buna ikna etmeye yetmedi tabi

Beynimizin işlerine bilincimiz burnunu sokmasa herşey daha güzel olacak sanki. O zaten her türlü ince ayarı çözmüş, tam olarak ne zaman gerçekten tehlikenin başladığını, bir müdahalede bulunmak için, ne erken, ne geç, tam hangi saniyeyi beklerse elini nasıl en iyi kullanacağını biliyor. Biliyor da izin vermiyoruz işte. Korkularımız ve endişelerimiz zamanından önce paraşütleri açıp hep hedeflerimize ulaşma sürecinde kendimizi baltalıyoruz. Bir tek dalışta ve sporda değil, hayatın her alanında böyle bu. Ah bi içimize çektiğimiz yıldız tozlarınını kullanıp huzur ve sabırla karar verebilsek neler değişecek. Her nefes bir fırsat kendini aşmak için.

Bunu en basit haliyle, ders esnasında deneyimliyoruz. Önce hocamız nasıl en büyük nefesi alıp, en çok yıldız tozu stoklarız tekniklerini gösteriyor. Ardından, kandaki karbondioksit oranı arttıkça ve insan darlandıkça verilen insandan insan fark eden tepkileri anlatıyor. Kimisinin midesi kasılıyor, kimisine yutkunma ihtiyacı geliyor, sıcak basıyor, gibi gibi. Önce kendi semptomlarımızın ne olduğunu deneyimlemek için öğrendiğimiz teknikle kocaman bir nefes alıp başlıyoruz beklemeye. Birimiz bir 1’08’’, öbürümüz 2’15’’ civarında artık semptomlarımızı zaptedemeyerek bırakıyoruz nefes tutmayı. Konuşuyoruz aramızda, şöyle zorlandık, ben böyle kasıldım, benim şöyle midem kitlendi, patlamak üzereydik falan. Memo diyorki, şimdi onun üzerine 20 saniye fazla daha tutacağız nefesimizi. Tuttuğumuz zamana güç bela gelmişken, nasıl 20 saniye daha tutalım? İmkansız Memo!

“Kendinize müsade ederseniz, imkanlı olduğunu göreceksiniz.”Önce öğrettiği nefeslenme teknikleri ile vucudumuzu ve bilincimizi dinginliğe erdiriyoruz. Yıldız tozları ufak ufak devreye giriyorlar. Her nefesle biz gevşedikçe, ciğerlerimizde esneyip içine daha fazla hava alacak şekilde büyüyorlar ve endişeli, vır vır öten bilincimize, vücudumuz kafasında hemşire şapkası ile sus işareti yapıp bilincimizi yatıştırıyor. Kafamızı boşaltıp, sadece nefesin bize rehberlik etmesine izin veriyoruz. Artık öğrendiğimiz büyük nefes alma tekniğini kullanarak vücudumuzdaki her nefes boşluğunu tıka basa oksijenle doldurabiliriz. Kronometre başlıyor işlemeye.

Enteresandır ki, birkaç dakika önce denediğimizde imkanı yok, bir saniye daha fazla tutarsam çatlayıp ölürüm derken, sanki içimize birileri nefes üflemişçesine 20 saniye daha fazla nefes gerçekten tutabiliyoruz. Aslında potansiyelimiz sandığımızdan daha fazla. Bilincimizin bizi korumaya çalışırken önümüzü kesiyor. Derin bir nefes almak ne çok kapıyı açabilirmiş meğer.

Günün devamında denize çıkıp, öğrendiklerimizi suda uygulamaya başladık. İlk denemelerimizde korkularımıza yenilip çok daha erkenden bırakıyoruz nefes tutmayı. Suyun altında bilincine laf geçirmek, bağdaş kurmuş koltukta otururkenkine benzemiyor tabi.  

İlk gün Medfish’ten nefesimizden büyülenmiş, 18 yaşına geldiğinde doğa üstü güçleri olduğunu fark etmiş heyecanlı tipler gibi ayrılıyoruz. Habire duvarlardan geçmek istiyor canımız. Ama akşama başka ödevlerimiz var: Yeni öğrendiğimiz kulaklarımızı eşitleme tekniğini çalışmamız lazım. Ne kadar kulaklarımızı eşitleme çalışırsak, kulak zarlarımız o kadar esnekleşirmiş. Derinlere doğru inerken basınç arttığı için, her an kulaklarımızı eşitliyor olmamız lazım. Kulak zarlarımız esnekse ve kulak basıncını eşitlemek için kullanılan tekniği iyi bir şekilde uygulayabilirsek, nefesimizi boşa harcamadan hızlıca aşağı inebiliriz. Lakin sudaki ilk dersimizde çok zaman harcadık kulaklarımızı eşitleyebilmek için. O yüzden derinlere inemeden nefesimiz bitiverdi.

Kulak eşitlemek serbest dalıştaki hassas konulardan. Eşitlemeyi yapmadan ilerlersen sığ sularda bile kulak zarını yırtıp sağır olabilirsin. Aslında serbest dalışın her anı hassasiyet istiyor. Pür dikkat vücudunu dinlemen, kulaklarının eşitlendiğinden, maskenin gözlerine aşırı baskı yapıp gözlerini yuvalarından dışarı zorlamadığından, GERÇEK nefes alma ihtiyacını ve vucudunun zorlanmalarını ayırt edebildiğinden ve bilincinin yerinde olduğundan emin olman lazım. Bunlar çok hassas dengeler. Vücudunu çok mu ittiriyorsun, erken mi pes ediyorsun… Hem vücudunu doğru analiz edebilmek, hem de o analizlerinın sonucunu bilincinin sana abartarak mı anlattığını, yoksa doğru mu söylediğini ayırt edebilmek gerçekten ehlilik istiyor. Bizim en büyük şansımız ülkemizdeki en ehli hocalardan biri ile serbest dalış öğrenmekti.

Serbest dalışın eğitim standartlarını belirleyen 3 büyük kuruluş var. AIDA International (AIDA) (Uluslararası Dalışı Geliştirme Birliği), CMAS (Dünya Sualtı Aktiviteleri Konfederasyonu) ve SSI (Uluslararası Dalış Okulları). Medfish’in sahibi olan hocamız Memo SSI’ın Serbest Dalış tarafında Türkiye’nin başındaki isim ve hem SSI hem AIDA sertifikalı kurslar veriyor. Serbest dalış güzel olduğu kadar tehlikeli bir spor da. Mutlaka doğru insanlarla ve iyi bir eğitim alt yapısı ile icra edilmesi gerekiyor.

Serbest dalışta sıkça dans edilen tehlikelerden biri de, sığ su bayılmaları. Kulağa çok sempatik geliyor di mi? Çoğunlukla yüzeye çıkarken son 10 metrede meydana geliyor. Hocamız ilerleyen günlerde bize videolarını izletti ve nasıl engellenebileceğini ve nasıl müdahale edilmesi gerektiğini öğretti. Allahtan öğrendiklerimizi uygulamamız gereken bir durumla karşılaşmadık. Bunu tehlikeli yapan faktör dalışı yalnız veya bilinçsiz insanla ile yapmak. Çok basit ama etkili bir müdehale tekniği var, ve bununla hızlı ve acısız bir şekilde bayılanları ayıltmak mümkün. ASLA yanlız dalmayın. Ülkemizde bundan en çok müzdarip olanlar balık kovalama hevesinde nefeslerini düşünmeden yüzeye çıkış sürelerinin uzatan derinliklere giden zıpkın balıkçıları. Zıpkın balıkçılarının hiperventilasyon denilen yanlış bir nefeslenme tekniği uyguluyor olmaları. Bu teknik dalış süresini uzattığı için malesef bilinçsizce serbest dalış yapanları arasında popüler bir teknik. İşin doğrusu şu ki, sadece birkaç saniyelik bir uzatma için insanları çok büyük bir risk alıyorlar. Beyin, nefes alma ihtiyacını kandaki oksijen seviyesine göre değil, karbondioksit miktarına göre tahlil ediyor. Hiperventilasyon tekniği bu aslında seviyeleri pozitif olarak etkilemiyor ama beyinin öyle olduğunu sanmasına sebep oluyor. Bu da korkunç bir sonuç doğurabiliyor: suyun altındayken vucudun nefes alma ihtiyacı çoktan gelmiş olabiliyor ama beyin bunu bilmiyor. Bu sefer suyun altında bayılmalar baş gösteriyor.

Eğitimimizin kalan 2 gününde de serbest dalışın havuz disiplinlerini olan Paletli Dinamik Dalış” (Dynamic Apnea With Fins) denedik. Hedef tek nefeste en uzun mesafeyi kat etmekti. Bu esnada balta ile ağaç keser gibi değil, bir serbest dalışçı gibi palet kullnmayı öğrendik. Havuzda yine bir başka disiplin olan Statik dalış (Static Apnea) denedik. Burada amaç su altında kıpırdamadan en uzun süre nefes tutmak. Üçüncü ve son gün artık öğrendiğimiz tüm teknikleri birbirine zincirleme günüydü: hazırlanma nefesi, büyük nefes alma, ördek dalışı, palet kullanma, kulak eşitleme, inebildiğimiz en derin noktaya inme, serbest düşüş ve yukarı çıkış ve toparlanma nefesi. Bunları hepsi ayrı ayrı üzerinde durduğumuz teknikler. Zodiac’a binip denizin derin sularına doğru açıldık. Şamandıramızı kurup girdik suya. Dediğimiz gibi kullanmayı becerirsek, hedeflerini taşıyan bir uçan halı. Bunu fark ettikten sonra biz de hemen bizi uçurması istedik ama ilk denemelerimizde bol bol istop ettirdi Kulaklarımızı eşitleyemedik, tedirginliğimizin önüne geçemedik, o oldu bu oldu. Sonra nefesimizin ve derinliklerin sonsuz mavisinin bizi içimize döndürmesine izin verdikçe, ufak ufak havalanmaya başladık. 1-2-3 derken 13 metreler kolay gelmeye başladı.

Her fethedilen metre, yeni hedef demek. Her yeni hedefse, yeni bir fiziksel ve psikolojik süreç. Her +1 santimetre, denizden çok, kişinin kendi içinde kat ettiği derinlik. Çünkü her santim yeni bir fiziksel bir direnç, ve o direnci göstermesi için vücudu ittirecek mental güce ihtiyaç duyuyor. O derece yıldız tozu yutmak çok zor. Çok büyük saygı duyduk serbest dalışçılara.

Bu videoyu İzlesene.com kanalımızdan izlemek için tıklayın.

The post NEFESİNİ TUT, DERİNLERE DAL – SERBEST DALIŞ appeared first on Biz Evde Yokuz.

Alaçatı’da windsurf bizim 3 ay süren karavanla Ege yolculuğumuzun sadece bir durağı… Daha neler oldu neler…  Macera dolu yolculuğumuzun hikayesini henüz okumadıysanız bu yazıdan önce sizi şuraya alalım: Biz Evde Yokuz Yollarda

Bilindiği üzere aslında yolculuk planlarımız ilk olarak Alaçatı’da windsurf öğrenmek üzerineydi ama rüzgarın düşük olduğunu görünce bir son dakkika değişikliği yaparak rotayı hop Selçuk’a çevirmiştik. Biz ne kadar rüzgarın huyuna gidip “Madem öyle siz müsait olunca uğrarız desek de, bi türlü rüzgar ile arayı yapamadık.

Evet, Selçuk’ta skydive yaparken saatte 200 kilometrelik rüzgar yaşadıktan sonra bizim de biraz burnumuz büyüdü ama, saatte 5 knot nedir kardeşim? Rüzgar da baya ayıp etti şimdi. Sen gel, bütün yaz 10-15 es, ellere şapur şupur, bize Yarabbi şükür…

Az kalsın bu yazıyı sakızlı lezzetler hakkında yazmak zorunda kalacaktık. Rüzgar beklerken bir gün sakızlı kahve iç, öbür gün muhallebi ye… 5 koca gün. Sakızı rüzgar tanrısının saçına yapıştıracaktık ki minicik bir esinti çıktı. 7-8 knot bize ilk dersler için yeter, hatta ileri seviyeleri koltuklarından kaldırmaya yetmediği için güzel de olur. Oh, deniz biz çaylaklara kaldı. İstediğin yöne düş…

İlk gün hocamız malzemeleri anlattı. Yelkeni nasıl taşırız, baş parmağı kaptırmadan için nasıl sörf tahtasına takarız. Sonuçta, o baş parmağa rüzgarsız günlerde kaşık tutabilmek için iyi bakmak lazım. Dersin sonuna hızlıca bir de dönüş sıkıştırdık. Hava yolları şirketlerinin büyük baskısına rağmen, sörf üzerinde gitmeyi öğretemeden önce dönmeyi öğretiyorlar, yani sörfün yönünü değiştirmeyi. Ah, ah, hocaların inadı yüzünden kaçırılan Sakız Adası’na vurup, Alaçatı’ya dönmek isteyen müşteri potansiyeli.  

İlk dersimiz hızlıca bitiveriyor. Biz şu dönemeyi kendi kendimizde çalışmaya karar veriyoruz. Hocamız tembihliyor, salmayı açmayı unutmayın! Salma sörf tahtasının altından dibe doğru uzanan bir nevi yüzgeç. Hem suyun yüzeyindeki dalga, rüzgar vs  nedeniyle sürüklenmeyi engelliyor, hem de sörf tahtasının biraz daha sabit durmasına destek oluyor. Hocamız gider gitmez bir ne yapıyoruz? Tabi ki salmayı açmayı unutup, dönüş denemek için açılıyoruz. Sonra ayıkla pirincin taşını.

Az kalsın planları bir kere daha revize edip Yunan adalarına vizesiz bir tura çıkıp sirtaki öğrenmek zorunda kalacakken, çözüyoruz dönüş yapmayı. Şansımız o ki, rüzgar sörfü kolay öğrenilen bir spor. İlerletmesinin zor olduğunu söylüyorlar, ama bizim daha oraya çoook yolumuz var.

Bir günden ötekine, önce yaprak kıpırdatmayan şizofren rüzgar, ertesi gün ağaçta yaprak bırakmayan bir hal aldı. Dışarıda kulaklarımızdaki uğultudan oturamayacağımız kadar sert esen rüzgar, bizi karavanımıza tıkarken, 2 gündür şezlonglarına mıhlanan ileri seviye sörfçüleri heyecanlandırdı. O sırada biraz Türkiye, biraz Amerika’da yaşayan PWA’de (Dünya Rüzgar Sörfü Şampiyonası) cengaverler gibi yarışan Enes’in denize çıkacağını duyduk.

Kös kös oturacak değiliz ya… Takıldık botla peşine.

Biz dönüş öğrenirken bu kadar ıslanmamıştık arkadaş… Sezonun en sert rüzgarı bize denk gelmiş. 28 knot rüzgarda Enes uçuyor, üzerimize şimşek gibi geliyor, tam kendimizi denize atmaya hazırlanırken keskin bir jibe (dönüş tekniği) atıp yön değiştiyor. İçimizde bir an önce rüzgar sörfü öğrenme arzusu körüklenerek izliyoruz. Geliyor geliyor, o 50 metre taşımak için iki kere mola verdiğimiz kocaman rüzgar sörfü ile  havalanıyor, foşur foşur konuyor yanımıza. 20 saniye de sırılsıklamız.

Aldık mı coşkuyu… Bekle rüzgarı bekleyebilirsen. Ertesi gün de deli deli esiyor rüzgar, tek yapabildiğimiz sörf, sandalye kaldırırken istemsiz savrulmalar.

Beşinci günümüzde gönlümüzü alacak kadar bir rüzgar çıkıyor ve biz de başlangıç dersimizi tamamlıyoruz. Hocamız artık sörf üzerinde seyri gösteriyor. Bir önceki derste, seyir işin kolay kısmı, zor olan dönmek dediğinde inanmamıştık ama haklıymış. Bir bakıyoruz, koyun öbür tarafına gidip gelmeye başlıyoruz hemen. Üstelik öyle düşmek, debelenmek de yok. Tabi acemi olduğumuz yine belli ama bir kere kaptıktan sonra zamanla biz onu pasta-cilalarız ki zaten.

Tam da rüzgar sörfünün keyifine varmaya başlamışken, tadı damağımızda kalarak ayrılıyoruz Alaçatı’dan. Giderken rüzgarla peşin peşin pazarlığımızı yaptık, Akyaka’da kitesurf yapmamıza limon sıkmayacak. 15 knotlar cepte. Acısını çıkartmazsak nolalım…  

Not: Alaçatı size uzaksa hiç dert etmeyin! Türkiye’de bir sürü windsurf okulu var!

The post ALAÇATI’DA RÜZGAR SÖRFÜ, İZMİR appeared first on Biz Evde Yokuz.